اقتصادی

بهشت ارزانی تو باد آقای صدر!

پیکر حمیدرضا زین نیز تشییع خواهد شد. جسمی که تحمل درد را ندارد.

به گزارش مجله آنلاین ورزش 3 وی در ادامه می نویسد: شما در حال مطالعه مقاله ای هستید که حمیدرضا زین برای مادرش به نام بهار طی همکاری طولانی مدت با Se Sports نوشت. مادری که عشق ابدی زندگی است و سرانجام تصمیم می گیرد زودتر از او سفر کند.
خواندن این مقاله حتی غم انگیزتر است زیرا ما به سرعت می توانیم آنچه را از دست داده ایم درک کنیم:

روزهای عید را در گفته های او گذراندم. صدای مادرم پژواک می گیرد. مادرم می گفت. “… ببین پسر جان ، من یه وصله جدید به روپوش دائمی ام دوختم. سایه ات روی عبای من افتاد و خودم آن را وصله کردم. … و در حالی که سایه او را تعقیب می کرد ، من با او مخلوط شدم. در هر زمان در هر نقطه.

مادرم پس از سال نو مرا در آغوش گرفت و گفت: “… بهشت ​​بالای سرت است ، پسرم ، ممکن است تمام روز از آن تو باشد.” صدا مهمتر از روح و قویتر از همه وحشتهای جهان بود. من متعلق به او و او متعلق به من بود. ما در ترس و امید مشترک بودیم و قلبمان به هم نزدیک بود.

در همین جمله از طعم شیرین عید در گرمای تابستان و سرمای زمستان لذت بردم و به آرزو ادامه دادم. “و فرزندان شیطان نیمه برهنه در آب بازی می کنند.” وی گفت بچه ها با بازی رشد می کنند. صعود از درخت هنگام شنا در یک برکه کوچک و تعقیب توپ دشوار است. پس از آن ، راز “هوش حیرت انگیز بازار عشق” را در همان جمله توضیح دادم.

آن مزارع طلایی در کلمات فریبنده و جذاب مادر پنهان شده بود. آن آدمهای بازیگوش ، بچه های شیطان خوش بینشان. در آن باغ ها ، ما به یک برکه افتادیم و توپی را که در یک گل در باغ گرفتار شده بود ، تعقیب کردیم. خانه ما سقف مسطحی بین درختان توت و گیلاس و یک حوض کوچک برای آبیاری در تابستان داشت. روی دیوار خانه ما ، شاخه های اقاقیا دور یک پنجره چوبی ایستاده بودند. در آسمان خانه ما کبوترهای سفید آنقدر پیچ خورده بودند که خوشحال به نظر می رسند. ما با آنها به دنبال فال سوم بودیم تا راز فرار از بدبختی را پیدا کنیم.

روز اول عید ، زبانم خشک است و نمی توانم حرف های صمیمانه مادرم را تکرار کنم. او در مورد بازار کودکی صحبت می کند. از ماهی های قرمز کوچک ، از ظروف مسی ، از بشقاب ها و قالب ها ، از سینی ها و دره های صیقل داده شده براق ، از شکوه آتشین آنها ، از شمعدان های برنجی و ظروف سفالی ، سفید و آبی. از ظروف چینی ، از شیشه ها و فنجان ها. بلورهای درخشان عراق ، رایحه داده های گیاهی و مرهم التیام دهنده ، رایحه کندر و عطر ، ترکیب پسته و فندق ، طعم کشمش و روایت ، آینه براق ، شمعدان نقره ای ، پارچه میز 7 صحنه از شمعدان تا کنار صفحه قرآن ، از سیب های حین تحویل امسال در یک کاسه آب حک شده است.

مادرم کتابخانه قدیمی پدرم را حفظ کرده است. با همان ترکیب معمول و همان روحیه. وقتی وارد اتاق شدم از هیجان سکوت کتاب و شور و شوق وقار روزنامه تعجب کردم و خوشبختانه وقتی جلد کتابی آشنا را دیدم لرزید. آنچه پدرم برگرداند. می خواهم قلبم را با عطر و بویی از شور که از جلد کتاب بیرون می آید پر کنم ، ورق بزنم و بگذارم سنگینی زمان ریشه در من ذوب شود. من می خواهم نوشته های آن زمان را مطالعه کنم “… متاسفانه بزرگترین نقص جهان غیر صادقانه است ، اما شبها طولانی است و پایان شب سیاه و سفید است. مخاطبان بیمار پایان خوبی برای کار او هستند و جویندن خرد. می توانی پیدا کنی. “

من همچنین به کتاب های کنار خودم نگاه می کنم. من ترتیب قرارگیری آنها را می دانم. در هر صورت ، ترتیبی را که پدرم بزرگ و کوچک آن را شکل داده ، حفظ می کنم. در قلبم می گویم: “… صحبت کن و اینجا بمان. با عینک به نامه نگاه کن و پدرت را بخاطر بسپار که مثل گنج تازه کشف شده همه برگها را با انگشتانش لمس می کرد. مرا به مادرم ببر.” آن شنل “کنار سایه.

من نوروز را با زمزمه حرف های مادرم از مرکز داستانش شروع کردم. “… زادگاه من زیبا و غم انگیز ، تو در جهان بی نظیر هستی ، اسبهای تکاور نمی توانند از دشتها و کوههایت عبور کنند.” زادگاه من برای همه ، همه بهشت ​​است. “

حمیدر ضاصدر

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا